14 - Zdruzgotana

 

Rozdział 14

Zdruzgotana

Ty

 

Ty Walker otworzył tylne drzwi do swojego domu i podszedł do dużego, poważnie wkurzonego czarnego mężczyzny z nogami rozstawionymi w formie pni drzew i potężnymi ramionami skrzyżowanymi na piersi.

Wiedział, że to dostanie, kiedy wróci do domu.

To też miał w dupie.

Zamknął drzwi i spojrzał Juliusowi prosto w oczy.

„Poszła?” - zapytał.

„Jesteś poważnie głupim skurwielem.”

„Poszła?”

„O, tak, bracie, nie ma jej.”

Szczęka Ty Walkera zacisnęła się tak mocno, że miał szczęście, że nie połamał zębów.

Uniósł brodę i skierował się w stronę schodów.

Był prawie na miejscu, kiedy Julius przemówił.

„Kochała cię”.

To była bzdura. Nie robiła tego.

Gdyby robiła, nie oszukałaby go. Wiedziała, co dałoby oszukiwanie go. Wiedziała, że, gdyby się dowiedział, ona będzie dokładnie tam, gdzie jest teraz, gdziekolwiek to, kurwa, było, ale gdziekolwiek to było, to go, kurwa, nie obchodziło.

Walker szedł dalej do schodów.

Julius mówił dalej.

„Złamałeś ją.”

Ty okrążył balustradę i próbował go uciszyć.

Julius trzymał się go.

„Nigdy nie widziałem tak złamanej kobiety”.

Kurwa, facet musiał się, kurwa, zamknąć.

Jego stopa uderzyła w pierwszy stopień.

„Zdruzgotana” - zawołał za nim Julius.

Walker szedł dalej.

Dotarł do swojego pokoju i zamarł.

Na samym środku łóżka leżało pięćdziesiąt tysięcy dolarów w gotówce i cztery pudełka z biżuterią.

Cztery.

Zostawiła nawet obrączkę.

Wpatrywał się w nie, po czym mocno zamknął oczy i opuścił głowę.

Potem otworzył oczy, podszedł do sejfu w szafie, otworzył go i wrócił do łóżka. Schował gówno, zamknął sejf i skopał się, że nie wszedł na górę z pieprzonym Bourbonem.

*****

Dwa dni później…

„Yo, Ty!” - Wood zawołał go, spojrzał z wnętrza samochodu, nad którym pracował, przez warsztat na Wooda, który odwrócił się i wyglądał na zatokę. Oczy Walkera przesunęły się w tę stronę, a potem wyszedł spod samochodu, gdy zobaczył, jak Tate kroczy w jego stronę.

Kurwa.

Tate zatrzymał się półtora metra dalej.

„Lexie potrzebuje kilku godzin, żeby wyrzucić resztę swojego gówna z twojego domu. Z powodów, które, jak sądzę, rozumiesz, sama nie chce cię o to pytać i nie chce cię tam” - stwierdził.

„Powiedz jej, żeby podała kiedy, a wyjdę” - odpowiedział natychmiast Walker.

Tate wpatrywał się w niego tak, jak Julius patrzył na niego przez cały dzień za każdym razem, gdy go widział, dopóki nie połączył się ze swoim facetem i nie wrócił do Kalifornii – jakby myślał, że Walker był jednym poważnie głupim skurwielem.

Wtedy Tate podniósł brodę i zaczął iść.

„Jackson” - zawołał Walker i Tate zatrzymał się - „Powiedz jej, że sejf będzie otwarty. Będzie wiedziała dlaczego. I powiedz jej, że będzie po prostu głupia, jak nie weźmie tego, co jej.”

„Świetnie, będę kontynuował to gówno z gimnazjum i powiem jej to, Ty. Masz coś jeszcze, co powinienem jej wyszeptać na przerwie?” - spytał Tate, wkurzony jak cholera, nie przez swoje zadanie, nie dlatego, że robił to dla Lexie, ale dlatego, że był wkurzony na Walkera. I nie ukrywał tego.

„Nie” - odpowiedział Walker.

„Wspaniale” - mruknął Tate, odwrócił się i odszedł.

Walker cofnął się pod samochód.

*****

Trzy dni później…

Walker ćwiczył ciężko i ćwiczył długo, a potem wrócił późno do domu, dając Lexie mnóstwo czasu na zrobienie jej rzeczy.

Zaparkował Cruisera obok Węża w garażu. Potem wszedł po schodach, przygotowany na to, co znajdzie.

Ale kiedy dotarł na szczyt schodów, wszystko tam było. Dzbanki, kula śnieżna, ramki, garnek z łyżkami, miska na owoce, KitchenAid, poduszki na kanapie.

Kurwa, nie pokazała się.

Kurwa!

Potrzebował żeby jej gówno zniknęło.

Teraz musiał zadzwonić do wciąż poważnie wkurzonego Tate’a.

Albo przestać zachowywać się jak pieprzony idiota i dalej popełniać dokładnie tej bzdury z gimnazjum, jak nazwał to Tate, i zadzwonić do swojej wkrótce-byłej-żony.

Rzucił swoją torbę treningową przy schodach, przypominając sobie, żeby ją posortować.

Nie było Lexie, która by to zabrała i poradziła sobie z tym. Nigdy więcej.

Poszedł na górę i wszedł do ich pokoju, a potem coś sprawiło, że przystanął jak martwy.

Odwrócił głowę i zobaczył, że ramka, w której znajdowało się ich zdjęcie z Koguta, zniknęła. Poczuł ściskanie klatki piersiowej i ściskanie jelit, gdy podszedł do szafy.

Jej ubrania zniknęły.

Cofnął się po schodach i poszedł w prawo, do sypialni dla gości.

Oczyszczona.

Przeniósł się do biura.

Jej komputer zniknął. Ramki zniknęły. Jej grafiki zniknęły.

Przeniósł się do drugiej sypialni.

Oczyszczona ze wszystkiego.

Wrócił po schodach i do szafy, zobaczył, że sejf jest zamknięty. Podszedł do niego, przykucnął i otworzył go.

Pieniądze i biżuteria wciąż tam były.

„Kurwa” - szepnął do sejfu. Potem zatrzasnął drzwi z całej siły, więc otworzyły się z powrotem, uderzyły w tył zawiasów i zatrzasnęły się ponownie.

Zerwał się na nogi i warknął - „Kurwa!”

Pobiegł z powrotem na dół do swojej torby treningowej, pochylił się do niej, przekopał ją i znalazł swój telefon. Wyprostował się, kiedy jego kciuk poruszał się po klawiszach, prowadząc go do jej numeru.

Zacisnął zęby, gdy zadzwonił.

Dostał pocztę głosową. Bez niespodzianki.

„Tu Lexie. W tej chwili zajęta, zostaw wiadomość.”

Zacisnął zęby mocniej na dźwięk jej głosu.

Potem usłyszał sygnał dźwiękowy - „Nie bądź głupia. Wróć, weź gotówkę i diamenty. Chcesz, żebym odszedł, odejdę. Tylko je zabierz.”

Potem zamknął telefon.

Potem stanął przy torbie i wpatrywał się w kulę śnieżną na parapecie kuchennym i podniósł oczy.

Serce z płatków wciąż tam było.

Z wyjątkiem tego zdjęcia z Koguta, zostawiła wszystko, co było nimi.

Wszystko.

Odwrócił głowę.

Potem wciągnął powietrze przez nos i wszedł do kuchni, żeby zmiksować shake’a.

 *****

Pięć dni później…

Obudził go dzwonek komórki.

Przetoczył się, wziął ją ze stolika nocnego, spojrzał na wyświetlacz i przeczytał: „Numer nieznany”.

Biorąc pod uwagę jego biznes i kulę, jaką toczył Julius, mógł to być każdy.

Jego oczy powędrowały do budzika.

Każdy, nawet o pierwszej trzydzieści nad ranem.

Usiadł, otworzył telefon, przyłożył go do ucha i warknął - „Co?”

„Ona jest teraz z Shiftem” - usłyszał głos kobiety i znał tę kobietę.

To była Bessie.

Ale nie mógł myśleć o Bessie, ponieważ przestał oddychać.

Bessie mówiła dalej.

„Skurwysyn odkrył gówno, dowiedział się, że jest w domu, ciągle jest przy niej. A teraz z tym, jaka jest, bez pracy, bez pieniędzy, bez szkoły, bez woli walki, bez niczego, ten dupek tkwi przy niej. Ale wiedziałeś o tym, prawda? Po prostu cię to, kurwa, nie obchodziło.”

Nie czekała, aż odpowie. Skończyła mówić to, co miała do powiedzenia i rozłączyła się.

Ale Walker wciąż walczył o oddech.

Kiedy miał dość, przesunął się do siedzenia z boku łóżka i patrzył na swój wyświetlacz w ciemności, gdy jego kciuk przesuwał się po klawiaturze, znajdując numer Lexie.

Wcisnął go i przyłożył go do ucha.

Następnie po drugim dzwonku usłyszał „Przepraszamy. Wybrany numer nie odpowiada…”

„Kurwa!” - Walker warknął, wyskakując z łóżka.

Zamknął telefon i otworzył go z powrotem, zapalając światło, a potem poszedł się do garderoby. Znalazł numer, którego potrzebował, i przyłożył telefon do ucha, zapalając światło i kierując się do swojej torby.

Trzy dzwonki, a potem Tate mówiący - „Ty, lepiej, żeby to było dobre.”

„Chcę, żebyś natychmiast odpalił swój komputer. Potrzebuję adresów Elli Rodriguez, Bessie Rodriguez i Duane’a Martineza.”

Cisza wtedy - „Co?”

Złapał swoją torbę i ruszył z powrotem do sypialni - „Dzwoniła Bess. Shift ma Lexie.”

„Shift?”

„Martinez.”

Rzucił torbę na łóżko i podszedł do komody.

„Kurwa” - wyszeptał Tate.

„Tate, nie mam dużo czasu.”

„Ty, nie możesz opuścić stanu.”

„Dlatego nie mam dużo czasu. Chcę, żebyś dał mi te adresy, żebym mógł się tam dostać, załatwić sprawę i wrócić do domu bez niczyjej wiedzy.”

„Ty, spierdolisz…”

Walker zamarł i warknął do telefonu - „Przestań marnować mój pieprzony czas! Zdobędziesz mi te adresy, czy mnie wypieprzysz?”

„Pozwól mi iść za nią.”

„Nie.”

„Ty, zdobędę adresy, wyjadę dziś w nocy.”

„Nie.”

„Dlaczego nie?”

„Ona nie jest twoją żoną, Tate, jest moja.”

Cisza.

„Marnujesz mój czas” - ostrzegł Walker.

„Sprowadzisz ją z powrotem?” - Jackson brzmiał na niedowierzającego.

„Tak” - odparł natychmiast Walker.

„Bracie…” - zaczął Tate.

„Nie słyszałeś mnie, kurwa? Martinez ją ma.” - Głos Walkera był niski i napięty z gniewu i niecierpliwości.

„Rozumiem. Rozumiem, co czujesz, ale musisz mnie posłuchać przez sekundę, Ty. Nie widziałeś jej. Mieszkała z Dominikiem, ale ja ją widziałem, Laurie ją widziała. W stanie, w jakim ją zostawiłeś, nie możesz wpaść do Dallas i przywieźć tej kobiety do domu.”

To coś ponownie przebiło jego klatkę piersiową, ale uczucie było inne. Okrutne.

Brutalne. Zadające obrażenia.

Przepłynął przez to.

„Zajmę się, kiedy tam dotrę.”

„Pozwól mi pojechać i porozmawiać z nią. Zostawię Jonasa z Popem, zabiorę ze sobą Laurie.”

 „To nie jest gimnazjum, Tate.”

„Nie wiesz, z czym masz do czynienia, Ty.”

„To strata mojego pieprzonego czasu” - powiedział cicho.

Cisza wtedy - „Zdobędę adresy, przyjadę i pojadę z tobą.”

„Rób jak uważasz. Ale bądź tu wkrótce. Masz pół godziny. Jak cię nie będzie tutaj, bracie, pojadę do Dallas i sam ją znajdę.”

„Kurwa, Ty, dojazd do ciebie zajmuje dwadzieścia minut.”

„W takim razie lepiej jedź szybko.”

Potem Ty zamknął telefon, rzucił go na łóżko i wrócił do komody.

Tate Jackson jechał szybko.

*****

Siedemnaście godzin później…

„Czy mnie rozumiesz?” - zapytał Walker, a Shift, leżący przed nim na podłodze, wypluł kęs krwi.

„Tak” - burknął.

„Dla pewności…” - ciągnął Walker - „Zgubiłeś jej numer, tracisz pieprzoną pamięć o niej, a jak nie stracisz, twoja następna wizyta będzie od Juliusa Championa. Teraz potwierdźmy. Czy mnie rozumiesz?”

„Tak!” - Shift warknął, podnosząc gniewne oczy na Walkera.

„Dobrze” - mruknął Walker, jego wzrok przeniósł się na Tate’a, który z niesmakiem wpatrywał się w podłogę.

Tate poczuł jego spojrzenie; spojrzał na Walkera, uniósł podbródek i wyszedł za Walkerem, obaj przeszli przez jednego z dwóch leżących strażników, których Walker rozłożył, zanim zwrócił się do Shifta.

*****

Godzinę później…

Drzwi do schludnego, ale malutkiego domku otworzyły się w chwili, gdy Walker i Jackson dotarli do końca frontowego chodnika. Za nimi otworzyły się siatkowe drzwi. Drzwi do domu zamknęły się natychmiast, a siatkowe drzwi zastukały za Ellą Rodriguez, która stała na ganku z rękami skrzyżowanymi na piersi i wpatrywała się w zbliżających się mężczyzn.

„Nie ma cię tutaj” - oznajmiła, kiedy byli cztery kroki od niej.

Walker szedł dalej i zatrzymał się na dole dwóch stopni jej werandy.

„Jeśli ona tam jest, Ella, radzę mnie przepuścić” - powiedział cicho Walker.

„Odeszła.”

„Była z Shiftem niecałe dwadzieścia cztery godziny temu” - odparł Walker.

„Była, Bessie ją zabrała; odeszły.”

„Dokąd?”

Jej brwi podskoczyły do linii włosów, a jej głos podniósł się cztery oktawy wyżej, kiedy zapytała - „Chłopcze, myślisz, że ci to powiem?”

„Muszę z nią porozmawiać.”

„Tak” - skinęła raz głową - „Widzę to. Ale tak naprawdę musiałeś posłuchać rady jej mamy kilka tygodni temu, kiedy ci wszystko przedstawiła.”

„Ella…”

Zmrużyła oczy, wykrzywiła twarz, pochyliła się do przodu i podniosła powieki oczy, odsłaniając ból.

„Mówiłam ci” - powiedziała cicho drżącym głosem - „…że trzymasz ją w rękach i powiedziałam ci, że jak nie będziesz ostrożny, zniszczysz ją. Nie często się mylę i znowu… nie… myliłam… się.”

Znowu się pojawiło. To coś przebijającego jego klatkę piersiową. Więcej bólu. Więcej szkód.

Ty Walker stał na dole werandy malutkiego, schludnego domu w niezbyt dobrej, nie-złej dzielnicy Dallas i patrzył na opiekuńczą, lojalną, kochającą czarną kobietę, spojrzeniem, którego nie miał nadziei wygrać.

„Ty, chodźmy” - powiedział cicho Jackson z jego boku.

„Nie wyświadczasz jej przysługi, zatrzymując mnie z dala od niej” - powiedział cicho Walker.

„Z mojego punktu widzenia, nikt na tej Ziemi nigdy nie wyświadczył Alexie Berry żadnej przysługi” - odpowiedziała Ella.

„Walker” - poprawił Walker i plecy Elli wystrzeliły prosto.

„Już nie” - wycelowała i wystrzeliła zabójczą strzałę, która przebiła cel, pozostawiając po sobie zniszczenie, po czym odwróciła się i weszła do swojego domu, nie oglądając się za siebie.

Walker obrócił się i ruszył ścieżką do SUV’a Tate’a.

Tate piknął w zamki i nie zawahał się wskoczyć za kierownicę. Potem zwrócił się do Walkera.

„Co teraz?” - zapytał.

„Znajdujemy miejsce do spania, śpimy, wracamy do domu” – odpowiedział Walker na przedniej szybie.

„Do domu?” - słowo było niskie, gniewne i niedowierzające i powoli Walker zwrócił wzrok na swojego przyjaciela.

„Dom. Gdzie jest twój komputer. Gdzie jest twoja baza danych. Gdzie zaczynasz robić to, co robisz. Jak zostawią ślad albo wypłyną na powierzchnię, znajdziesz je, powiesz mi, gdzie do cholery są, a potem pojadę po moją pieprzoną żonę.”

Tate wpatrywał się w niego przez chwilę.

Potem się uśmiechnął.

Potem odwrócił się twarzą do przodu, przełączył zapłon i poprowadził SUV-a do najbliższego hotelu.

*****

Lexie

Dwa tygodnie później…

Panama City Beach, Floryda

Podobała mi się ta wieczorna pora na plaży. Czas na kolację. Kiedy prawie wszyscy jedli, od Zatoki wiał wiaterek, powietrze wciąż było ciepłe, ale chłodniejsze, a plaża była prawie pusta.

Kilka dzieciaków bawiło się we frisbee trochę dalej. Człowiek biegnący ze swoim żółtym labradorem wzdłuż brzegu wody, co trochę trwało, bo pies ciągle podskakiwał w falach i musiał się odwracać, biec tyłem, wołać, pies go ignorował, biegł do przodu, pies wyskakiwał z wody w wielkich skokach, a potem facet odwracał się i biegał jeszcze trochę, tylko po to, by pies wskoczył z powrotem w falę. Trochę w dół plaży szli poszukiwacze omułków z pochylonymi głowami, wbijając przedmioty w piasek, pochylając się czasem, aby je podnieść, zbliżając się do krawędzi wody, aby poczekać na falę, która oczyściłaby piasek z tego, co znaleźli, aby mogli dostać lepiej wyglądające.

Ale to było tyle. Przeważnie byłam tylko ja siedząca na tyłku, a piasek i fale, były wszystkim, co widziałam, wszystkim co słyszałam.

Nie czułam się przez to spokojna, ale w dzisiejszych czasach było to najlepsze, co dostawałam.

Westchnęłam i opuściłam brodę na odziane w dżinsy kolana, które miałam zgięte do klatki piersiowej i, obejmując je ramionami, obserwowałam fale.

Mogłam to robić godzinami i to robiłam.

Usłyszałam za sobą kroki na piasku, ale się nie odwróciłam. Ktoś szedł od strony naszego motelu. Zdecydowanie z motelu. Beacon. Podejrzewałam, że został zbudowany pod koniec lat pięćdziesiątych, na początku lat sześćdziesiątych i od tego czasu nie zmienili niczego. Nawet zasłon czy narzut.

Było czysto, było naprawdę cholernie tanio, dawali ci zniżkę, jeśli rezerwowałaś tydzień wcześniej i było tuż przy plaży. I to było wszystko, czego potrzebowałam.

To z pewnością nie było to blisko tego, co Ty dał mi w Vegas.

Nawet trochę.

Ale to było na plaży, więc ludzie tam się zatrzymywali. Jak Bessie i ja.

I ktoś zmierzał do wody.

Wyrzuciłam z głowy kroki i wpatrywałam się w morze.

Wtedy dotarło do mnie, że kroki ustały.

Wtedy poczułam go za sobą.

Potem spięłam się, gdy poczułam, jak się porusza.

Potem mocno zacisnęłam oczy, kiedy to wszystko co było nim, a było go cholernie dużo, otoczyło mnie.

Usiadł za mną, tuż za moimi plecami, z długimi nogami po obu moich stronach, zgiętymi kolanami, wewnętrznymi stronami ud przyciśniętymi do zewnętrznej strony moich. Jego długie ramiona oplatały mnie. Jego masywny przód wbijał się w moje plecy. Jego szczęka wciskała się w bok moich włosów.

I tam szepnął - „Mama”.

To jedno słowo przeszyło mnie jak ostrze.

Otworzyłam oczy i zobaczyłam morze.

„Jak mnie znalazłeś?” - zapytałam fale i, gdy tylko zaczęłam mówić, jego ramiona drgnęły.

„Tate” - odpowiedział.

Racja. Oczywiście. Jego przyjaciel łowca nagród.

Usunąć Tate’a z mojej świątecznej listy.

„Musimy porozmawiać” - powiedział łagodnie.

„Nie mamy o czym rozmawiać” - odpowiedziałam.

„Wiesz, że mamy, maleńka.” - nadal mówił delikatnie. To było miłe. Słyszałam, jak był delikatny. Słyszałam, jak był łagodny. Słyszałam, jak był słodki. Słyszałam, jak był cichy. Ale nigdy nie był tak delikatny, łagodny, słodki i cichy jak teraz.

Ale to nie miało znaczenia.

Nic już nie miało znaczenia. Kiedy gówno ma znaczenie, może cię zranić.

Więc nic już nie miało znaczenia i byłam zdeterminowana, aby tak pozostało.

„Nie, nie mamy” - powiedziałam mu.

Jego ramiona ponownie mnie ścisnęły - „Lexie…”

Przerwałam mu - „Chyba że przyniosłeś dokumenty rozwodowe. Powiedziałeś, że to załatwisz i wszystko, co musiałam zrobić, to podpisać. Czy to dlatego tu jesteś?”

Jego ramiona zacisnęły się na słowach „dokumenty rozwodowe”, ale nie poluzowały się nawet po tym, jak skończyłam mówić.

A jego odpowiedź była natychmiastowa.

„Nie, kurwa, nie dlatego.”

„W takim razie zmarnowałeś podróż.”

„Lexie, maleńka, posłuchaj mnie.”

„Myślę, że powiedziałeś dość.”

Delikatnie mną potrząsnął zaciśniętymi ramionami - „Byłem wkurzony…”

„Tak, zrozumiałam to.”

„Kotku” - kolejne delikatne potrząśnięcie - „…posłuchaj mnie”.

Zamilkłam. Im szybciej zrobi to, co musiał, tym lepiej. Wtedy odejdzie i zostaniemy tylko ja i morze.

Odczekał sekundę, po czym kontynuował - „Wiesz, dlaczego byłem wkurzony.”

Nie odpowiedziałam.

„Pięć lat mojego życia, Lexie.”

Nadal nie odpowiedziałam.

„Straciłem opanowanie. Byłem wkurzony i bezsilny; policja Carnal chciała bawić się z moją kobietą, a ja nie miałem możliwości własnej gry. Byłem też bezsilny przez długi czas, Lex, jak mężczyzna taki jak ja, każdy mężczyzna, kurwa, maleńka, każda kobieta traci swoją moc, to nie jest kurewsko dobre. I oto byłem, pieprzyli się z tobą, słyszałem twój strach przez cholerny telefon i nie miałem ani jednej, pieprzonej możliwości ruchu. Poszedłem do Tate’a, żeby się uspokoić, żebym nie zrobił czegoś głupiego i naprawdę cię stracił, a on zdecydował się wyłożyć mi to, co robił, jak namówiłaś go na to gówno. Postradałem zmysły. To nie było mądre, nie było w porządku, za dużo leciało na mnie na raz, zachowywałem się głupio, spieprzyłem i znowu cię skrzywdziłem. Ale to wszystko, co musisz wiedzieć ze wszystkim, co wiesz, było zrozumiałe.”

„Masz rację” - powiedziałam mu.

Wahanie pełne zaskoczenia - „Powtórz?”

„Masz rację. Sądzę, że to wszystko wyszło na raz i masz rację. To jest do zrozumienia.”

Ty milczał.

Zdecydowałam, że skończyłam.

„Czego ty nie rozumiesz to, że jestem wyczerpana, Ty. Mam tak bardzo dość. I to, cóż, zużyło resztę mnie.”

Jego ramiona ponownie się zacisnęły, a nogi wcisnęły się, wciągając mnie głębiej w niego dookoła.

„Lexie…”

Przerwałam mu - „Moi rodzice byli ćpunami, urodziłam się uzależniona. Czy wiedziałeś to?” - zapytałam i nie czekałam na odpowiedź - „Nie. Nie wiedziałeś. Nie mówię o tym, nie robię tego, ale mimo to jest to krępujące. Dziecko urodzone w melinie uzależnione od cracku. To byłam ja. Zaraz po urodzeniu zdobyłam papiery. Pech od samego początku. Szczęście tak złe, że trafiło do gazet pierwszego dnia, kiedy byłam na tej Ziemi. A Pani Szczęście jeszcze nie skończyła. Mówiłam ci, że moja mama przedawkowała. I mówiłam ci, że nigdy mnie nie trzymała. Zabrali mnie od niej, a ona nawet nie zauważyła, nigdy nie wróciła, żeby zrobić zdjęcie, nigdy nie wróciła, żeby zobaczyć swoje dziecko, nigdy nie choćby tylko po to, żeby mnie przytulić. Prawdopodobnie trzymała w ustach milion fajek do cracku, ale nigdy nie trzymała dziecka. Nigdy. Powiedziałam ci też, że mój tata został zabity przez lichwiarza, był winien tak wielu ludziom za narkotyki, które palił, że poszedł do lichwiarza, a potem nie mógł go spłacić. Mój dziadek tak go nienawidził, że nigdy nie pozwolił tacie mnie zobaczyć i on nigdy mnie nie widział. Z drugiej strony, nigdy nawet nie próbował. Potem był dziadek, wiesz wszystko o tym, jakim był kutasem. Mój pierwszy chłopak był alfonsem. Jego najlepszy przyjaciel diler narkotyków wykorzystał mnie jako dziewczynę na posyłki.” - potrząsnęłam głową - „Skończyłam. Tak cholernie skończyłam z tym wszystkim. Nie mam nic więcej do dania. A ty. Ty musisz znaleźć kobietę, która ma wiele do zaoferowania, przeprowadzi cię przez jakiekolwiek popieprzone gówno, jakie zdecydujesz się zrobić, musisz znaleźć kobietę, która ma wszystko, czego potrzeba, aby stać przy tobie.”

„Gram na sposób Tate’a” - powiedział mi, a moje serce podskoczyło.

Ale nie pozwoliłam, by to się ujawniło.

Trzytygodniowy przyspieszony kurs pokerowej twarzy i okazało się, że jestem utalentowana.

„Dobrze” - odpowiedziałem natychmiast, ale bez emocji - „Cieszę się. To sprytne.”

Zareagował na mój ton, a dokładniej jego ciało i wiedziałam o tym, kiedy poczułam, że nieruchomieje wokół mnie.

Potem wyszeptał - „Lexie…”, ale znowu mu przerwałam.

„Ty, po prostu idź. Zrobione. Skończone. To było skończone, kiedy po raz pierwszy powiedziałeś mi, że moja cipka przychodzi z łańcuchem, ale to wtedy myślałam, że Pani Szczęście w końcu się do mnie uśmiechnie. Nie uśmiechnie się. Nie zamierza. Nigdy tego nie zrobi. Jestem jej ulubioną zabawką. Ciągle wyciągam rękę w nadziei, że złapię coś dobrego, a ona wciąż uderza. To gówno kłuje. Nie będę więcej wystawiała ręki.”

Jego ciało znów się poruszyło, wciągnęło mnie głębiej i zaczął - „Mama…”, ale nie pozwoliłam mu kontynuować.

„Skoro Tate mnie znalazł, może znaleźć Ellę. Dostarczysz jej papiery rozwodowe; przyśle je do mnie. Dam ci ostatnią rzecz, Ty, mój podpis, ale to ostatnia rzecz, jaką ty lub ktokolwiek ze mnie wydobędziesz.”

Poruszył głową, jego podbródek odciągnął moje włosy, a potem jego usta znalazły moje ucho i wyszeptał - „Maleńka, proszę, Boże, po prostu proszę, kurwa, posłuchaj mnie.”

I wtedy straciłam opanowanie. Nie mogłam znieść wiele więcej. Nie bez zerwania i nie mogłam się złamać ponownie. Ostatni raz pozostawił zbyt wiele blizn, zbyt wiele ran, które nie zagoiły się, bo były zadane w sposób, o którym wiedziałam, że nigdy się nie zagoją. Nie mogłam się ponownie rozerwać. Nie było mowy, żebym to przeżyła.

Więc straciłam to.

Ale w inny sposób.

„Po prostu odejdź” - syknęłam - „Kurwa, Ty, jeśli podejmę taką czy inną decyzję, czy nie mogę po prostu, kurwa, żyć bez tego całego cholernego pieprzenia? Dziadek kontrolował moje życie i nie miałam wyboru. Potem robił to Ronnie i ja zrobiłam, jak chciał, ale czy dokonałam właściwego wyboru? Nie. Wtedy Shift kontrolował to i moje wybory były ograniczone, ale nadal nie dokonywałam właściwych wyborów. Czy możesz dać mi jedną pieprzoną rzecz w tym koszmarze i pozwolić mi dokonać własnego pieprzonego wyboru?”

Kiedy skończyłam mówić, poczułam, że jego ciało znów znieruchomiało jak kamień.

I ucichł.

Potem cicho zapytał - „Koszmar?”

„Koszmar” - odparłam stanowczo.

Ty się nie poruszył.

Cudem trzymałam to w kupie.

Potem się poruszył, ale chciał oprzeć brodę na moim ramieniu, a ja zamknęłam oczy, ponieważ potrzebowałam, żeby szedł, szedł, szedł, żebym mogła znów się rozpaść.

Potem powiedział - „Twój koszmar, mama, był moim snem.”

Moje serce się ścisnęło.

Ciągnął dalej - „Nigdy nie miałem domu, dopóki mi go nie dałaś.”

Mój oddech zaczął się zacinać.

„Nigdy nikt nie dał mi tego, co ty mi dałaś.”

Mój oddech przestał się zacinać i zatkał się.

„Nigdy nie myślałem o znalezieniu kobiety, z którą chciałbym mieć dziecko.”

O Boże.

„Nigdy w moim życiu nie było światła, nigdy, ani razu; żyłem dziko, ale nie płonąłem jasno, dopóki nie oświetliłaś mnie swoim światłem.”

O Boże.

„Walnięte, cholernie szalone, ale kiedy w nocy zwinęłaś się przede mną, nie przeszkadzało mi to, że zrobiłem tą odsiadkę, która nie była moja, ponieważ oznaczało to, że wyszedłem do ciebie.”

Musiał przestać. Musiał.

Nie zrobił tego.

„Twój koszmar…” - wyszeptał, odwrócił głowę i dokończył przy mojej szyi - „…mój sen.”

Potem pocałował mnie w szyję, po raz ostatni uścisnął mnie swoimi długimi, silnymi, potężnymi ramionami, a potem puścił mnie, przesunął się do tyłu, wstał i usłyszałam oddalające się kroki.

Kiedy już ich nie słyszałam, otworzyłam oczy i zobaczyłam morze.

Długo się nie ruszałam i każdy, kto przyglądałby mi się z ogromnego, cementowego patio z zardzewiałymi leżakami, pomyślałby, że się zamyśliłam, a nie siedziałam na piasku ze spływającymi po twarzy rzekami soli.

Kiedy łzy się skończyły, pozwoliłam, by wiatr osuszył moje policzki, aż poczułam je szorstkie i napięte.

Potem wstałam i powędrowałam po plaży, po schodach na patio i do mojego pokoju. Musiałam zadzwonić do Bessie i porozmawiać o kolacji. Nie jadłam dużo, ale ona czekała, nawet jeśli skubałam moje jedzenie, podczas gdy ona jadła swoje i wiedziałam o tym, ponieważ robiła to od tygodni.

Wyciągnęłam klucz z tylnej kieszeni, włożyłam go do zamka, przekręciłam i weszłam do pokoju. Słońce zachodziło, ale wciąż było jasno. Kiedy drzwi się za mną zamknęły, nic nie widziałam, bo zasłony były zaciągnięte.

Pstryknęłam przełącznikiem, zrobiłam dwa kroki do pokoju, po czym zamarłam i wpatrywałam się w łóżko.

Na środku mojego łóżka, obok czterech pudełek w charakterystycznych kolorach, leżał stos zwiniętych banknotów.

Rozejrzałam się po pokoju, spodziewając się, że Ty wyjdzie z łazienki, wyskoczy zza zasłony.

Druga połowa, pieprz mnie, pieprz mnie, pieprz mnie, miała na to nadzieję.

Nie wyszedł z łazienki i na pewno nie wyskoczył zza zasłony.

A ponieważ tego nie zrobił, nogi ugięły się pode mną, znowu opadłam na tyłek, wsunęłam twarz między kolana i wypłakałam kolejne pieprzone rzeki pieprzonej soli.