7 - Nadal czuję się pusta

 

Rozdział 7

Nadal czuję się pusta

 

 

Otworzyłam oczy i zobaczyłam poduszkę Ty obok mojej. Miała dół od spoczywającej tam jego głowy, ale nie było jej tam, tak jak nie było poprzedniego ranka ani przedwczoraj, ani przedwczoraj.

Wiedziałam, że to głupie, ale szukałam notatki na poduszce, jego nocnej szafce, mojej nocnej szafce, ale nie było żadnej notatki, jak nie było poprzedniego ranka ani przedwczoraj, ani przedwczoraj.

Upadłam na plecy na łóżku i spojrzałam na wyłożony drewnem i łukowaty sufit z belkami.

Prawdopodobnie powinnam być wdzięczna, że miałam te kilka dni; kilka dni słodyczy, dokuczania, łagodnego głosu i czułości.

Ale nie byłam.

Ponieważ jeśli nie wiesz, jak bardzo coś może być dobre, nie wiesz, jak bardzo będziesz za tym tęsknić, gdy zniknie.

Westchnęłam, wpatrzyłam się w sufit i pozwoliłam, aby ostatnie kilka dni przeszło przez mój mózg.

Kiedy w końcu wróciłam na imprezę, wszyscy byli trochę czujni i trochę bardziej przyjaźni (jeśli można w to uwierzyć), obchodząc się ze mną ostrożnie, ale robiąc to bez wścibstwa. Próbowałam się zrelaksować i przybrać pokerową twarz. Byłam świeżo upieczoną żoną ich Ty, szczęśliwą, oszołomioną i zamierzałam pomóc mojemu mężczyźnie zostawić przeszłość za sobą i rozpocząć nowe życie.

Dobrą rzeczą przy tak wielu ludziach było to, że wszyscy chcieli czasu Ty i poznania mnie, odległość od niego nie wydawała się niczym niezwykłym, więc pielęgnowałam to najlepiej, jak mogłam. On był skupiony i ja byłam skupiona. Czasami znajdowaliśmy się w tej samej gromadce, a jego ramię swobodnie poruszało się wokół moich ramion, a ja uśmiechałam się promiennie i skupiałam się, by uważnie słuchać, żeby niczego nie przegapić, ale przede wszystkim na tym, żebym nie rozpłakała się ponownie.

A te łzy, które powstrzymywałam, były spowodowane tym, że jego ręka osuwała się swobodnie wokół moich ramion, przytulając mnie do niego, do miejsca, w którym lubiłam być, ale, bez względu na naszą fizyczną bliskość, nie było go. Widziałam to w jego beznamiętnej twarzy, którą pokazywał nie tylko mi. Był w ruchu i nie tylko ja to zauważyłam. Tate złapał to wcześnie, Krystal niedługo potem i Wood niedługo potem.

Ale nic nie powiedzieli. Patrzyli, ale nie powiedzieli ani słowa. Jedliśmy, piliśmy, kroiliśmy tort, czego zrobienia Ty kategorycznie odmówił w tradycyjny weselny sposób, bez względu na to, jak bardzo wszyscy go do tego namawiali. Skończyło się na tym, że ja to zrobiłam, mówiąc głupie gówno o tym, że super bohater pan Ogromniasty, był ponad krojeniem ciast i nie używał do błahych celów promieni laserowych, które mógł wystrzelić z oczu, rozśmieszając ludzi i robiąc wszystko, aby ukryć to dla niego.

Potem otworzyliśmy prezenty. Podobnie jak Ty, jego przyjaciele byli hojni. Dostaliśmy cały zestaw nowiutkiej, stylowej, drogiej kamionki, w tym półmiski do serwowania, miseczki, dzbanek do śmietanki i cukiernica, pełen przekrój. To było niesamowite: górę i wnętrze miały lśniące, ciemnoniebieskie, boki i zewnętrza wspaniałe matowe, ciemnoszare. Również otrzymaliśmy cały zestaw pięknie ukształtowanych kieliszków, w tym kieliszki do wina, a nawet martini. I cały zestaw niezwykłych, ale zajebistych sztućców. I na koniec nowy ekspres do kawy KitchenAid.

„Ty ma niezłe gówno, ale jest mężczyzną. Mężczyźni kupują drogie telewizory i materace. Nie myślą o naczyniach” - wyjaśniła mi Maggie po tym, jak otworzyłam wszystko (Ty też nie otwierał prezentów), a następnie powiedziała do Ty z złośliwym uśmiechem - „Oddaj dla biednych, kochanie. Tam jest miejsce twoich starych rzeczy. Pocałuj je na pożegnanie.”

Ty westchnął. Zmusiłam się do śmiechu, który, jak miałam nadzieję, nie brzmiał na wymuszony.

„A Tate powiedział mi, że Ty powiedział mu, że lubisz kawę” - szepnęła mi do ucha Laurie, zaskakując mnie tą wiadomością - „Więc wysłałam Popa i Jima-Billy’ego do sklepu z artykułami gospodarstwa domowego, żeby kupili ci dobry ekspres do kawy, żebyś była zabezpieczona.”

Znowu się to pojawiło. Dobrzy ludzie. Hojni. Troskliwi. Życzliwi.

Uśmiechnęłam się do niej i nie było to wymuszone, ale moje oczy znów były mokre. Jej odwzajemniony uśmiech był ciepły i uścisnęła mi dłoń. Wiedziałam, że widziała wilgoć, ale, na szczęście, o tym nie wspomniała. Prezenty nie zwiastowały jednak końca imprezy, zapadła noc i ciągnęli to dalej. Lubiłam ich, byli zabawni, ich atmosfera była wystarczająco dobra, aby przebić się przez moje zmartwienia, ale nadal chciałam, żeby poszli, żebym mogła porozmawiać z Ty.

W końcu poszli, ale do tego czasu byłam lekko pijana, padałam z nóg, a Tate, Wood, Bubba i Deke odesłali swoje damy do domu z innymi i przenieśli się na przedni taras, a Ty zbliżył się do mnie i powiedział - „Idź na górę. Wrócę później” - nie czekając na odpowiedź i podążył za mężczyznami.

Nadszedł czas na spotkanie mężczyzn. Wiedziałam, że kobieta nigdy w tym nie przeszkadzała.

A z tymi mężczyznami wiedziałam, że nigdy, przenigdy w tym nie przeszkadzała.

Więc poszłam na górę i zasnęłam, zanim on się pojawił.

Obudziłam się po nim i bez notatki. Późnym rankiem zadzwoniła moja komórka i to był on mówiący, że ma Chargera, „doglądał gówna” w mieście i nie wiedział, kiedy wróci. Nie wypowiedziałam do tego ani jednego słowa, zanim się rozłączył.

Spędziłam ten dzień przyzwyczajając się do jego domu i dzwoniąc do moich dziewczyn w Dallas, żeby zobaczyć, jak się mają sprawy.

Ella powiedziała mi, że na poczcie są już trzy pudła z rzeczami, butami i ubraniami. Nadal sortowała i odsyłała do mnie rzeczy.

Potem rozmawiałam z Bessie, przekazując jej tę samą historię z tymi samymi przeoczeniami, które dałam jej mamie, odrzucając celne pytania, ponieważ Bessie mogła wyczuć ściemę na odległość i wreszcie nakłoniłam ją do mówienia o sobie, mówiąc jej, że nie chcę myśleć o tym gównie i chciałam, żebyśmy zachowywały się normalnie. Przygnębiało mnie to. Była moją najlepszą przyjaciółką i nigdy niczego przed nią nie ukrywałam, ale, biorąc pod uwagę sposób, w jaki sprawy miały się z Ty i ze mną, nie miałam w sobie siły, by ujawnić pełnię swoich uczuć. Bessie poddała się, ale wiedziałam, że jej się to nie podoba, ani też tego nie kupiła. Martwiła się o mnie. To sprawiło, że poczułam się bardziej winna, ale odłożyłam to na bok. Miałam za dużo do myślenia, coś musiało zniknąć, a Bess była ze mną na dobre i na złe. Przebiłaby się przez nowe złe.

Zadzwoniłam też do Margot i powiedziała mi, że rozmawiała z dyrektorem HR, kobietą, która była tam od momentu otwarcia pięć dekad temu (lekka przesada), kobietą, która mnie zatrudniła, kobietą, która wsparła moje cztery awanse, kobietą, która namówiła dyrektora generalnego, by zaryzykował mnie jako głównego eksperta ds. zakupów, mimo że byłam asystentką tylko przez półtora roku i nigdy nie pozwolono mi na wycieczkę zakupową (stary ekspert był suką, co było jednym z powodów dlaczego została poproszona, ładnie, ale stanowczo, o odejście), co uczyniło mnie najmłodszym kupującym w historii Lowensteina, a na koniec była kobietą, która nie miała pojęcia o Ronnie’m ani o Shift’ie, dopóki Margot jej nie powiedziała.

Dlatego była kobietą przerażoną, nie tym, że mnie zatrudniła, ale tym, że musiałam z tym żyć. Była też oszołomiona (w dobry sposób), że nigdy nie pozwoliłam, aby to przeciekło do mojej pracy. A kiedy Margot przekazała jej telefon, była kobietą, która powiedziała mi, że jestem odważna, podziwia mnie, życzy mi szczęścia i chętnie udzieli mi świetlanej rekomendacji, gdy będzie to potrzebne. „Po prostu zadzwoń, Cukiereczku. Ja i Lowenstein będziemy tu dla ciebie.”

Po rozłączeniu się z nią zdałam sobie sprawę, że zapomniałam, że Teksanki lubią silne, im cichsze, tym lepiej, Teksanki lubią te, które mają siłę przetrwania i Teksanki trzymają się razem.

Powinnam była pamiętać.

Proszę bardzo. Dzięki Margot zostawiłam nie spalony most, a dzięki Elli docierały do mnie ubrania i buty. Dwie dobre rzeczy.

Kiedy Ty powiedział, że nie wie, kiedy wróci, miał na myśli, że wróci, kiedy będę spać.

I tak zrobił.

Potem znowu go nie było, kiedy się obudziłam. Brak notatki. Brak Chargera. Kolejny telefon przed południem.

Na moje powitanie powiedział - „W warsztacie Wood przyjął mnie z powrotem. Zacząłem dzisiaj. Chłopcy idą potem do Bubba’s, więc się spóźnię. Wood wie, że mamy tylko Chargera, więc odbierze mnie jutro do pracy, więc będziesz miała samochód. Później.”

Potem się rozłączył. To było to. Rozłączył się.

Powiedziałam - „Hej, Ty” i to było wszystko, co mogłam powiedzieć.

I rzeczywiście wrócił późno do domu. Próbowałam nie spać, ale nie mogłam. Chciałam z nim porozmawiać, a może w tym momencie na niego nakrzyczeć i tak bardzo chciałam. Wystarczająco bardzo, żebym nie spała tak długo, jak mogłam. Ale nie mogłam nie spać wystarczająco długo, tak późno on pozostawał poza domem.

I znowu następnego dnia obudziłam się i zrobiłam to wcześnie, ale bez Ty, bez notatki i tego ranka, bez telefonu. Żadnego telefonu tego popołudnia. I żadnego telefonu tego wieczoru, kiedy piąta przeszła w szóstą, szósta poszła w siódmą, a siódma przeszła w ósmą.

I w tym momencie byłam wkurzona. On też miał być nowożeńcem. Nie wiedziałam, na czym polega jego interes i może się tym zajmował. Domyśliłam się, że każdy mężczyzna wypuszczony z więzienia chciałby żyć dalej, więc dobrze byłoby zacząć pracę. Widziałam to. Ale znikanie na cały dzień?

Wychodzenie z kumplami na drinki po pracy, drinki, które trwały do późnych godzin nocnych? Nie wracanie do domu aż do późna? Jak cokolwiek z tego mówiło nowożeńcy?

Co z tym, do cholery, było?

Ta złość powstrzymała mnie od zadzwonienia do niego, ponieważ martwiłam się, że będę krzyczeć na niego przez telefon, a nie chciałam tego zrobić. Nie chciałam tego robić, bo gdybym to zrobiła, łatwo było mu się rozłączyć. Kiedy bym na niego krzyczała, chciałam, żeby było mu ciężko oderwać się od tego, co mówię.

Za kwadrans dziewiąta wrócił do domu w spoconych ubraniach treningowych, długich szortach, obcisłej koszuli bez rękawów, niosąc torbę treningową i dwie plastikowe torby na zakupy.

„Yo” - powiedział do mnie siedzącej na kanapie, oglądającej telewizję.

Uh… Yo?

Trzy dni z definicją minimalnej rozmowy, wraca do domu, kiedy nie śpię i mówi „Yo”?

Potem upuścił torbę treningową, odwrócił się do blatu, zrzucił na nią torby z zakupami i zaczął wyjmować z nich rzeczy.

Ściszyłam telewizor, zsunęłam się z kanapy i podeszłam do kuchni pytając - „Gdzie byłeś?”

Odwrócił się lekko do mnie, bardzo lekko, spojrzał na siebie, spojrzał na mnie, a potem odwrócił się z powrotem do blatu.

Chociaż wiedziałam, że te działania są formą komunikacji, nie odpowiedział nic werbalnie.

Wciągnęłam uspokajający oddech, żeby nie rozpętać piekielnego ognia.

Potem zaczęłam - „Ty…”

„Padnięty” - przerwał mi - „Shake, prysznic i do łóżka.”

Wtedy zobaczyłam, że ma paczkę truskawek, kiść bananów, pojemnik jogurtu i dużą, plastikową puszkę z czymś, co nie wiedziałam, co to jest.

Przyciągnął do siebie blender i zaczął obierać banana.

„Um… musimy porozmawiać” - powiedziałam, kładąc ręce płasko na wyspie, przy której stałam naprzeciwko niego, z blatem między nami, Ty przy blacie pod tylną ścianą.

„O czym?” - zapytał.

O czym?

„Od czego chcesz, żebym zaczęła?” - zapytałam, kiedy wrzucił banana do blendera, a następnie otworzył truskawki.

„Nie obchodzi mnie to. Po prostu zacznij. Tak jak powiedziałem, jestem padnięty, więc im prędzej to zrobimy, prędzej będę mógł wziąć prysznic.”

Patrzyłam na niego, jak odrywał szypułki z (niemytych) truskawek i zaczął dodawać je do banana.

„Ty…” - wyszeptałam, a on odwrócił się do mnie.

„Wypluj to. Nie pieprzę się z tobą. Nie jestem w nastroju na to, ale jeśli masz coś do powiedzenia, powiedz to.”

Przełknęłam ślinę przy zamykającym się gardle, a to dlatego, że nagle przestałam być wkurzona.

Byłam coś innego.

A było tym zrozumienie, że myliłam się tego dnia, kiedy przybyliśmy do Carnal. Nie zamknął się po naszym pocałunku. To nie był zamknięty Ty. To był inny Ty. To był dupek Ty.

I bolało wiedzieć, że w ogóle był dupek Ty.

„Ja…” - zaczęłam, nie wiedząc, co powiedzieć, wrócił do swoich truskawek, a potem spróbowałam zacząć od czegoś prostego - „Nie wiem, co chcesz, żebym robiła.”

Nie odpowiedział. Skończył z truskawkami, przechylił się na bok, otworzył szufladę, chwycił jedną z naszych nowych, wspaniałych łyżek i sięgnął po jogurt.

„Ty” - zawołałam - „Nie mogę spędzać dni na kręceniu się po domu i oglądaniu telewizji. Co mam robić?”

„Zacząć życie” - powiedział do blendera, dodając łyżkę jogurtu.

„Jak?” - zapytałam.

„Jak?” - zapytał blendera.

„Tak, jak?”

Otworzył dużą puszkę, zagłębił się w nią ręką, wyszedł z miarką pełną proszku i wrzucił go do blendera, mówiąc - „Co ludzie robią. Chcesz pracę, zdobądź ją. Nie chcesz, mogę cię kryć. Zajmij się swoim gównem w Dallas. Kup artykuły spożywcze. Posprzątaj dom. Rób to, co robią ludzie.”

Zakręcił pokrywkę puszki z proszkiem i podszedł do lodówki. Patrzyłam, jak wziął dużą garść lodu, wrócił do blendera i nasadził go na mikser. Potem wrócił do lodówki, wziął mleko (Maggie uprzejmie nas zaopatrzyła) i wlał trochę do środka. Postawił mleko obok blendera, nasunął pokrywkę na wierzch i odpalił. Potem zatrzymał go, zdjął wieczko i napił się bezpośrednio z niego.

Przez cały ten czas nie mówiłam. Nie wiedziałam, co powiedzieć. I nie podobało mi się uczucie, że byłam tam, a on zachowywał się, jakby nie wiedział, że jestem nawet na tej samej planecie.

Było w połowie drżące, kiedy cicho powiedziałam - „Coś się zmieniło.”

Odwrócił się do mnie i oparł biodra o blat.

„Tak” - zgodził się - „Coś się zmieniło. Jesteśmy tu. To się zaczyna. Żadnego opieprzania się. Mam gówno do zrobienia, to ważne i muszę się na tym skupić. Wakacje się skończyły. Czas zarobić twoje pięćdziesiąt tysięcy.”

Potem wyrzucił w siebie więcej shake’a, jakby właśnie nie zadał mi słownego ciosu w brzuch. I tym ciosem przypominał mi o pięćdziesięciu tysiącach, coś, poza co, z jakiegoś głupiego, szalonego powodu, pomyślałam, że wykroczyliśmy po zrobieniu z nas czegoś, czym oczywiście nie byliśmy.

Mimo to, aby przypomnieć mu, kim myślałam, że się staliśmy, kiedy opuścił rękę, wyszeptałam - „To nie było miłe.”

Jego puste, ale wciąż piękne oczy skierowały się na moje - „Nigdy nie obiecywałem, że będę miły.”

„Byłeś miły” - przypomniałam mu.

„Tak” - potwierdził, po czym powiedział - „Błąd. Mówiłem ci w Vegas, że byłem w kajdanach pięć lat, nie potrzebuję mieć łańcuchów.”

Cios drugi.

„Nie przykuwam cię do łańcuchów” - powiedziałam drżącym głosem.

„Kobieto, jesteś cipką i nigdy nie spotkałem cipki, która nie przynosiłaby łańcucha. Niektóre z nich są cięższe niż inne. Nie chcę dowiedzieć się, jak ciężki jest twój.”

Kolejny cios. Ten niespodziewany.

„Nie mogę uwierzyć, że właśnie to powiedziałeś” - wyszeptałam.

„Cóż, powiedziałem” - odpowiedział, po czym wypił resztkę shake’a, postawił blender na blacie i zostawił mleko, skórkę od banana, szypułki truskawek i wszystko na swoim miejscu, kierując się w stronę schodów, mówiąc - „Idę pod prysznic, potem do łóżka. Wood znowu przyjedzie po mnie rano. Człowiek, który opiekował się moją bryką, jutro ją odstawi. Do zobaczenia prawdopodobnie jutro wieczorem.”

Potem wszedł po schodach i zniknął.

Stałam przy blacie, nic nie widząc. Potem poruszałam się dookoła wyspy i sprzątałam jego bałagan. Potem wróciłam do telewizora.

Nie kładłam się spać do późna i zrobiłam to dopiero po spędzeniu dużej ilości czasu na zastanawianiu się, czy w ogóle to zrobię. I to zastanawianie się obejmowało, czy powinnam spać na kanapie, czy powinnam napisać do niego notatkę, powiedzieć mu, żeby się pieprzył i wsadził swoje pięćdziesiąt koła w tyłek, a potem wsiąść do samochodu i odjechać.

Z jakiegoś powodu poszłam spać.

Teraz było teraz.

Wpatrywałam się w sufit, zdając sobie sprawę, że jestem zraniona i zła, oba w równym stopniu. Ty otworzył się przede mną i pokazał mi coś pięknego, a potem, z jakiegoś popieprzonego powodu, wyrwał mi to.

I miałam dwie możliwości. Albo nadwyrężę sobie kark i zmuszę go, aby to wycofał, pomogę mu poradzić sobie z tym, z czym miał do czynienia, sprawię, by mi zaufał, pokażę mu, że, z jakimikolwiek demonami walczył, mógł pozwolić im odejść i mogłam dać mu dobre życie. Albo mogłam wykonać swoją pracę, zebrać swoje pięćdziesiąt tysięcy dolarów i ruszyć dalej.

Rozważałam te wybory.

Kochałam Ronnie’go, bardzo go kochałam. Uwielbiałam sposób, w jaki potrafił mnie rozśmieszać i wyraz jego oczu, kiedy na mnie patrzył, nawet wcześniej, kiedy jego przyszłość była jasna, patrzył na mnie, jakby nie mógł uwierzyć w swoje szczęście. Bardzo mi się podobało, że dał mi rodzinę. Uwielbiałam nasze ciche chwile, kiedy mogłam zapomnieć, że nasze życie było kompletnym bałaganem, a cień, który rzucał, zasłaniał słońce. Bez względu na to, co Ty powiedział o Ronnie’m, i prawdopodobnie miał rację, wiedziałam jednak, że jest tam coś dla Ronnie’go, coś, co dostał ode mnie. A ja lubiłam mu to dawać, więc robiłam to nawet dłużej niż powinnam.

Ale chociaż spędziłam lata z Ronnie’m i tylko pięć dobrych dni z Ty Walkerem, wiedziałam, że jeśli by mnie wpuścił, mogłam go kochać bardziej niż Ronnie’go. Z całym tym, co dałam Ronnie’mu, całym oddaniem, każdą ostatnią szansą, wciąż wiedziałam, że mogę kochać Ty bardziej. Nie wiedziałam, skąd to wiedziałam, ale jak tylko przejechaliśmy obok znaku „Welcome to Carnal”, wiedziałam to do głębi duszy.

Ale już nie potrzebowałam tego gówna. Złamałam kark i złożyłam w ziemi mężczyznę, który nie mógł mieć otwartej trumny, bo jego twarz została rozwalona, mimo że spędziłam lata błagając go, by zostawił to życie za sobą, życie, które mogło do tego doprowadzić i to zrobiło. Teraz byłam z mężczyzną, który kupił pannę młodą i potrzebował setek tysięcy dolarów na załatwienie jakiejś nieznanej sprawy, który mógł mi dać coś pięknego, a potem to wyrwać i spokojnie stać naprzeciwko mnie i mówić o mojej cipce przychodzącej z łańcuchem.

Nie potrzebowałam tego gówna.

Miałam rację, szukając sukni ślubnej. 

Myliłam się, zmieniając zdanie.

Musiałam się poddać, póki rezygnacja była dobra.

Decydując się (ponownie) to zrobić, zwlokłam się z łóżka i poszłam do łazienki.

Wnętrze domu Ty było bardziej niesamowite niż wygląd zewnętrzny. Nie miał wielu rzeczy, ale to, co miał, było doskonałej jakości, stylowe i drogie. Pewnie dlatego nie miał tego dużo, bo, zanim jego życie zostało przerwane, cierpliwie gromadził, kupował to, co najlepsze, chętnie czekał, aż będzie mógł sobie pozwolić na kolejny dodatek, bo musiało być to dobre, czego chciał, „fajne gówno”.

Nie wiedziałam, czy kupił dom podczas budowy, ale albo on, albo ludzie, u których go zamówił, musieli wybierać każde ulepszenie. W łazienkach były lśniące marmurowe kafelki. Błyszczące dębowe podłogi. W kuchni bajeczne podłogi z łupka. Urządzenia z najwyższej półki. Blaty granitowe w kuchni i w łazienkach.

Główna sypialnia rozciągała się na całe piętro, a balkon rozciągał się na całej długości i był dachem pierwszego piętra. Przez środek domu na dwóch wyższych poziomach biegły schody, co oznaczało, że w górnej sypialni znajdowały się trzy sekcje. Szeroki widok na balkon był tam, gdzie były meble, a po obu stronach schodów były dwa duże obszary, w których nic nie było. Okna były od podłogi do sufitu, a balkon miał drewnianą balustradę. Dopełnieniem tego obszaru była ogromna łazienka z dużą, owalną wanną, która zmieściłaby się dwie osoby, osobny prysznic, toaleta w oddzielnym pomieszczeniu oraz bardzo długi blat z dwoma umywalkami i ogromnym lustrem oświetlonym fantastycznymi, fajnymi światłami a także duża garderoba.

Ty miał w tym pokoju tylko łóżko, dwie szafki nocne i dwie komody, jedną wysoką, drugą długą z lustrem nad nią. Wszystko to było piękne, ale rzadkie. Nie było nawet dywanika na podłogę pod łóżkiem, w rzeczywistości nie było w ogóle dywanów w domu, bo najwyraźniej nie zabrał się do ich kupowania.

Pozostała ogromna ilość miejsca. Można tam postawić kanapy i krzesła. Mieć miejsce na telewizor i miejsce do czytania po dwóch stronach schodów. Meble tarasowe na balkonie z grubymi poduszkami, wybrałabym salonowe.

Już było bajecznie, ale mogło być spektakularnie.

Bez wątpienia nigdy bym tego nie zobaczyła. Byłam wkurzona na Ty, ale wciąż miałam nadzieję, że zrobi wszystko, co miał do zrobienia, a potem wróci do budowania swojego życia i wypełniania go „fajnym gównem”.

Na pierwszym piętrze domu miał dwie sypialnie po obu stronach schodów, obie z własnymi znacznie mniejszymi łazienkami. Oba miały małe wystające balkony. Nie było w nich nic. Nic. Z wyjątkiem kilku rzeczy przechowywanych w szafie jednego z nich, były zupełnie puste. Z tyłu piętra, wciśnięty między sypialnie, znajdował się mniejszy pokój, którego Ty używał jako biuro. Był to jedyny pokój w domu wyłożony wykładziną. Umeblował go. Wielkie, fantastyczne biurko, obrotowy fotel z wysokim oparciem z czarnej skóry, ale komputer najwyraźniej został kupiony przed wysłaniem go do więzienia, miał co najmniej pięć lat, może był starszy. Mimo to był tam i odkryłam, że ma Internet, tylko nie znałam haseł, aby uzyskać do niego dostęp.

Notatka w pamięci, by spytać Ty.

Na dole była kuchnia i salon z wąskim wycięciem po jednej stronie, w którym mieściła się toaleta z drzwiami blisko salonu i duża spiżarnia z drzwiami blisko kuchni. Na długi, szeroki taras wychodziły okna od podłogi do sufitu, które wystawały znacznie dalej niż balkony nad nimi, co z oknami od podłogi do sufitu i otwartym planem sprawiało, że taras wydawał się być kontynuacją parteru. Ponieważ poza tym była nieprzerwana przyroda, dopóki widok nie dotarł do miasta, dało to tym poziomie wrażenie, że było nieskończone.

Uzupełniając tę otwartą atmosferę i umożliwiając dzielenie się przyrodą oraz dodając mnóstwo światła, gdy słońce wzeszło, wszędzie było mnóstwo okien, w tym ogromne okno nad zlewem na tylnej ścianie, które również miało wspaniały widok, widok na lasy. Nie był tak fenomenalny jak widok z przodu, ale był na tyle dobry, że nie mogłam się doczekać zmywania naczyń.

Otwarte schody na wyższy poziom wcinały się w środek pomieszczenia, balustrada wykonana była z pięknego drewna, które było pełne charakteru, stopnie wyłożone kremową wełną z krótkim włosiem z rzadkimi brązowymi i szarymi plamkami. Schody były tak niesamowite, że same w sobie były cechą charakterystyczną. Widok był wspaniały, ale gdybym spojrzała na te schody przecinające pokój, powiedziałabym tak temu domowi. Kolejne schody prowadziły w dół do pomieszczenia gospodarczego znajdującego się przy bocznej ścianie garażu. Znajdowały się one z boku tego poziomu, prowadząc z kuchni i otoczone były kolejną balustradą z tego samego drewna.

Miał głęboko osadzoną, bardzo dużą, miękką, czarną kanapę w kształcie litery L, płaski telewizor i regał, na którym mieścił się najwyższej klasy sprzęt stereo z wbudowanymi w dom głośnikami, dającymi dźwięk przestrzenny nawet na wyższych piętrach i tarasie. Był też kamienny otwarty kominek. Co więcej, na końcu blatu masywnej kwadratowej wyspy znajdowały się cztery niezwykłe, ale niesamowite stołki. Podobnie jak w reszcie domu, nie było tu dywanów  i było mnóstwo miejsca na dodatkowe meble. Kominek wyglądałby świetnie z kilkoma fajnymi świecznikami wokół niego. Kremowe szafki i blaty z czarnego granitu w kuchni wyglądałyby wspaniale z kremowymi urządzeniami stojącymi KitchenAid (Ty miał tylko blender, który był kremowy, dlatego wiedziałam, że taki będzie dobrze wyglądać i jeszcze oczywiście był ekspres do kawy i, ponieważ lubił „fajne gówno”, a jego przyjaciele niewątpliwie o tym wiedzieli, oba były KitchenAid).

Z jego domem można było wiele zrobić. Nowa żona, prawdziwa, byłaby w ekstazie, gdyby została przeniesiona przez próg tego miejsca.

Z tą niezbyt szczęśliwą myślą umyłam twarz, umyłam zęby i udałam się do kuchni.

Brak kawy w ekspresie. Brak notatki na wyspie. Ty po prostu zniknął.

Zrobiłam kawę i użyłam jego truskawek, bananów i jogurtu, krojąc owoce i przykrywając je jogurtem w misce. Nalałam sobie filiżankę kawy i wyszłam na przedni taras, na którym również nie było mebli.

Odstawiłam kawę na balustradę, łyżką wrzucałam do ust owoce i jogurt i wpatrywałam się w słońce oświetlające Carnal, zielone wzgórza porośnięte sosnami i fioletowe góry. Pozwoliłam, by świeciło na mnie ciepłe, poranne słońce i decydowałam, jak zacząć swoje życie.

Meble Ty były o wiele lepsze niż moje, moje były tanie i miałam je od dziewięciu lat, więc nie były w najlepszym stanie. Ale moje łóżko było nowsze, przyzwoite i zmieściłoby się w jednym z pokoi na pierwszym piętrze. Kiedy to skończę, będę potrzebowała łóżka. A on miał dużo miejsca, by moje gówno można było przechowywać w jego drugim pokoju. A mój nowy komputer kupiłam zaledwie trzy miesiące wcześniej.

Pozbylibyśmy się jego i mógłby kupić nowy, kiedy to się skończy, a ja odejdę.

Zadzwoniłbym do Elli, powiedziałabym jej, czego się pozbyć i co wysłać. Kupiłabym nowe rzeczy, których bym potrzebowała, gdy zacznie się moje prawdziwe życie. Powiedziała, że delikatnie popycha Honey, aby wprowadziła się do mnie i przejęła wynajem, a Honey, zaskakująco, się nad tym zastanawiała. Z drugiej strony Ella nie była odporna na matczyne manipulacje emocjonalne, tak bardzo nie była odporna, że stała się w tym mistrzem i dlatego namawiała Honey, by przecięła pępowinę, używając pomocy jako zachęty. A Honey była słodka; chciałaby mi pomóc. Oznaczało to, że Honey mogła korzystać z moich mebli, gdyby chciała, dopóki się nie urządzi.

Potrzebowałam też pracy. Ty może byłby w stanie pokryć moje wydatki, ale nie zamierzałam mu na to pozwolić. Skoro żył swoim życiem, robił swoje interesy, to ja powinnam robić swoje.

Więc potrzebowałam gazety.

Ludzie spodziewali się, że jego nowa żona uczyni z jego domu prawdziwy dom. A ja byłam jego nową żoną. A myślałam, że jego taras i balkony potrzebują kwiatów i mebli. Więc dopilnuję tego. Jeśli miałabym tu mieszkać jakkolwiek długo, miałam zamiar cieszyć się widokiem i nie robić tego stojąc przy balustradzie.

Miałam też miasto do odkrycia. Zakupy zrobione przez Maggie kończyły się. Musiałam zrobić inwentaryzację - papier toaletowy, środki czystości, rzeczy do prania (pralka i suszarka znajdowały się w niesamowitym pomieszczeniu gospodarczym w garażu). Miał przyjaciół i pewnie będą się zastanawiali, gdzie jestem. Nie mogłam tu zostać na zawsze. To by nie wykonało mojej pracy.

Musiałam złamać pieczęć, wejść do Carnal, zobaczyć i być widzianą.

A myśląc o praniu, musiałam trochę go zrobić. Dla mnie. Dla Ty.

Kolejna rzecz do dodania do listy.

Moje plany zostały ustalone, skończyłam miskę śniadania, postawiłam ją na poręczy i stałam tam, popijając kawę, patrząc na widok, po śniadaniu, a wciąż czując się pusta.

Dopiłam kawę i nadal nie byłam pełna.

I wiedziałam, że mogę zjeść wannę owoców i jogurtu i czuć się pusta.

To dlatego, że nie byłam typem dziewczyny, która kiedykolwiek poczułaby się pełna. Wiedziałam to. Po prostu musiałam nauczyć się przestać o tym zapominać.

Chwyciłam miskę i poszłam do domu, żeby znaleźć telefon i zadzwonić do Elli.

Miałam rzeczy do zrobienia.

Miałam życie, które miałam udawać, że zaczynam.

*****

Ty

Ty Walker nacisnął przycisk otwierania drzwi garażowych, drzwi się rozsunęły i zobaczył zaparkowanego tam Chargera. Zabrał ze sobą pilota tego dnia, wiedząc, że Max przyprowadzi mu Vipera. Włożył jeden do samochodu Lexie i najwyraźniej go znalazła.

Viper warknął do garażu, dźwięk pojazdu odbijał się echem w zamkniętej przestrzeni. Zamknął ją, otworzył drzwi i wysiadł.

Nie było późno. Planował po pracy załatwić jakieś sprawy, ale często wciąż miał ogon. Trzymali się blisko. Nie podeszli, nie wyrazili swoich intencji, nie obserwowali cały czas, ale patrzyli. Było za wcześnie, by próbować nimi potrząsać, kiedy byli. Wiedzieliby, że to robi. Byliby bardziej czujni.

Nie potrzebował tego.

Mimo to, kiedy nie byli, nawiązał kontakt, przekazał pieprzoną gotówkę i miał nadzieję, że pieprzony Dewey będzie ciężko pracował. Nie z powodu gotówki, w normalnych okolicznościach Dewey rzuciłby pieniędzmi, zniknął na pół roku robiąc cholerne cokolwiek i to cokolwiek, do cholery, bez wątpienia oznaczałoby przesiadywanie w grze lub pięć tuzinów gier i wróciłby spłukany.

Nie, miał nadzieję, że Dew będzie ciężko pracował, bo wiedział, że Walker go znajdzie, kiedy ucieknie, a jeśli to zrobi, Walker nie będzie szczęśliwy.

Dewey wiedział, że powinien tego unikać.

Ale co więcej, Dewey był przyjacielem od gimnazjum i Walker miał nadzieję, że Dewey będzie walczył z pragnieniem i zrobi to dobrze przez wzgląd na Walkera.

Więc było tuż po szóstej. Po pracy poszedł na siłownię, żeby poćwiczyć.

A teraz był w domu.

Podobnie jak Lexie.

Ruszył do drzwi prowadzących do pomieszczenia gospodarczego i wewnętrznych schodów.

Przy drzwiach stały obok siebie kosze na śmieci, z których górna część się częściowo zsunęła. W drodze do drzwi, automatycznie, chwycił za uchwyt, aby je zabezpieczyć, ale przez małą szparę pozostawioną przez pokrywę dostrzegł coś znajomego wewnątrz kosza. To było wystarczająco znajome, by przykuć jego uwagę. Całkowicie zdjął pokrywkę, żeby zobaczyć, co to jest i zamarł.

Duże torby wypełnione imprezowymi śmieciami były na dnie. Na wierzchu bukiet ślubny Lexie.

Wyglądał na wymęczony, płatki zwiędły, kwiaty opadały, ale ostrożnie niosła to coś do Chargera, kiedy opuścili Vegas i upewniła się, że łodygi są w wodzie w chwili, gdy byli w Moab. Kiedy dotarli do Carnal, stracił to z oczu. Mogła go wnieść do domu, ale nie pamiętał, żeby to widział.

Cała ta troska, a teraz to było w śmietniku. Nie cenne. Tylko śmieci.

Powoli opuścił pokrywkę na kosz i naciskał, aż się zatrzasnęła. Potem oparł się na dłoni na koszu i zamknął oczy. Potem otworzył oczy i przeszedł przez drzwi do pomieszczenia gospodarczego.

W chwili, gdy dotarł do otwartych drzwi prowadzących na schody, poczuł to. Czosnek.

Gotowała.

Wszedł po schodach, okrążył balustradę i zobaczył ją w kuchni.

Nie wiedziała, że tam był. Włożyła słuchawki douszne do iPoda i stała przy blacie, robiąc coś.

Miała na sobie obcisłą żółtą koszulkę i zielone szorty. Nie kołysała się, nie tańczyła po kuchni ani nie śpiewała.

I wtedy wiedział, że Lexie, która potrafiła świecić jasno, nawet gdy spała, wyłączyła światło.

Kurwa.

Kurwa!

Odwróciła się, podchodząc do kuchenki pod boczną ścianą, dostrzegła go w polu widzenia peryferyjnego, jej ciało lekko szarpnęło, potem odwróciła głowę i podniosła rękę, by wysunąć słuchawkę.

„Hej” - powiedziała.

„Hej” - odpowiedział, wchodząc i rzucając swoją torbę treningową po przeciwnej stronie wyspy, gdzie była.

Patrzyła, jak to robi, a potem odwróciła się do niego plecami, wzięła drewnianą łyżkę i zaczęła mieszać coś na patelni.

„Zrobiłam dzisiaj pranie” - powiedziała do patelni - „Jeśli masz coś, co chcesz dać do wyprania, po prostu wyrzuć to jutro do pomieszczenia gospodarczego w drodze do pracy.”

Nie odpowiedział. Zamiast tego oparł rękę na blacie wyspy i obserwował ją.

„Robię spaghetti, jeśli nie chcesz jednego z twoich koktajli.”

„Wezmę jedno i drugie” - powiedział jej.

„W porządku” - odpowiedziała, odłożyła łyżkę i sięgnęła do pudełka spaghetti, które stało obok kuchenki na blacie.

„Robiłaś zakupy spożywcze?” - zapytał.

„Tak” - odpowiedziała, wrzucając spaghetti do dużego garnka - „Jak czegokolwiek potrzebujesz, zapisz to i zostaw dla mnie. Pójdę do miasta i to zdobędę.”

Walker ponownie nie odpowiedział.

Nie odpowiedział, bo spieprzył i nie wiedział, jak to naprawić.

Kilka dni wcześniej, sekundy po tym, jak powiedziała mu, że chce zjeść śniadanie z mężem, a on lubił słyszeć, jak to mówi, za bardzo to lubił, spieprzył. Potem dalej pieprzył. Potem dalej to, kurwa, robił. Wiedział o tym i nie mógł przestać.

Potem, w chwili, gdy przycisnęła swoje usta do jego, czuł na kolanach jej miękkie ciało, ona przytłoczona emocjami i dzieląca się nimi z nim - stracił kontrolę, a wiedział, że nie może tego robić. A jedynym sposobem, w jaki zdołałby zachować kontrolę, było trzymanie się z dala od niej, jej słodkich uśmiechów, jej miękkiego głosu, jej jasności, tego fantastycznego pieprzonego ciała. Nie mógł wytrzymać. Więc trzymał się z daleka od niej i spędzał dużo czasu zastanawiając się, jak zachęcić ją, by trzymała się od niego z daleka.

Potem, wprowadzając ten plan w życie zeszłego wieczoru, naprawdę spieprzył.

„Lexie…” - zaczął, ale poruszyła się szybko, nie patrząc na niego i kierując się w stronę schodów podczas, gdy mówiła - „Wyświadcz mi przysługę i nie pozwól, żeby to się wygotowało. Muszę sprawdzić suszarkę.”

Potem schodziła po schodach i nawet nie pokazała mu twarzy, schodząc, nie odrywała oczu od stóp.

Kiedy stracił z oczu jej gęste, lśniące włosy, opuścił głowę i wpatrywał się w swoją rękę w blacie. Potem się poruszył, mieszając trochę protein w proszku z wodą, pił to, nie spuszczając oka z kuchenki, upewniając się, że się woda nie wygotowała. Wróciła po schodach z ramionami pełnymi poskładanych ubrań, podeszła do kuchenki, sprawdziła, co się dzieje, a potem poszła na schody i po nich.

Nie spojrzała na niego. Nie odezwała się.

Walker wypił resztę swojego drinka, po czym wpatrywał się w kubek, poświęcając sporo wysiłku na powstrzymanie się przed rzuceniem nim przez kuchnię.

Potem włożył go do zlewu, podszedł do kuchenki, obniżył grzanie i wszedł po schodach.

Zamykała szufladę, kiedy dotarł do ich pokoju.

„Le…” - zaczął, ale nie pozwoliła mu nawet powiedzieć swojego imienia.

Nie patrząc na niego, skierowała się w jego stronę, wpatrując się w schody, przerywając mu pytaniem - „Najpierw weźmiesz prysznic? Mogę utrzymać twój posiłek w cieple.”

„Myślisz, że za chwilę możesz się martwić o kolację i może na mnie spojrzeć?” - zapytał z powrotem, zatrzymała się jak wryta i przechyliła głowę, żeby na niego spojrzeć.

Spojrzał w jej niebieskoszare oczy i to tam było. Albo, bardziej do rzeczy, czego nie było.

Zgasło światło.

Wciągnął powietrze.

Potem dał to jej - „Wczoraj byłem dupkiem. Mam dużo gówna na głowie, ale to nie było fajne.”

„Nie martw się tym” - odpowiedziała natychmiast.

Poczuł, że pali go w gardle.

„Miałaś rację zeszłej nocy” - powiedział jej - „Musimy porozmawiać.”

Potrząsnęła głową - „Nie, jest dobrze. Wszystko w porządku, Ty. Mam plan. Wszystko załatwiłam z Ellą. Margot naprostowała mi rzeczy w pracy. Ella już wysłała część moich rzeczy, będą tu niedługo, może nawet jutro. Dostanę pracę, nie wiem co, coś. Kupiłam dzisiaj gazetę. Zobaczę. Ella będzie miała jutro firmę przeprowadzkową. Dam ci znać. To wszystko się dzieje. Wszystko jest dobrze. Abyś mógł kontynuować…” - przerwała - „…z czymkolwiek chcesz sobie radzić.”

Potem zaczęła mijać go, ale złapał ją, owijając palcami jej biceps, zatrzymała się i znów przechyliła głowę.

„Mamy więcej gówna do omówienia” - powiedział cicho.

Znowu potrząsnęła głową - „Nie, nie mamy.”

„Wiesz, że tak.”

Nagle skinęła głową - „Masz rację, mamy. Muszę cię spytać, czy mogę użyć jednego z twoich pokoi na dole do przechowywania rzeczy i czy mogę ustawić łóżko w drugim. Och… i czy mogę zamienić twój komputer na mój. Kupiłam swój trzy miesiące temu. Jest dobry.”

Pieczenie w jego gardle stało się gorętsze, ale przeforsował je - „Rób, co musisz zrobić. Nie obchodzi mnie to. Teraz my…”

Wyrwała mu rękę z dłoni i szybko go ominęła, zbiegając po schodach, mrucząc - „Muszę sprawdzić spaghetti.”

Wziął głęboki oddech. Potem wziął kolejny.

Potem syknął - „Kurwa!” i poszedł za nią.

Wrzucała spaghetti do durszlaka w zlewie. Zbliżył się do jej pleców i znów zaczął wypowiadać jej imię, gdy nagle garnek z brzękiem uderzył o blat, a ona odwróciła się i zrobiła dwa kroki do tyłu, unosząc palec i celując nim w niego.

„Nie rób tego!” - warknęła - „Nie wchodź do domu i nie myśl, że możesz dać mi innego Ty. Nie myśl, że możesz się mną tak, kurwa, bawić. Nie wiem, z czym, kurwa, masz do czynienia i nie obchodzi mnie to. Gdybym zapytała, nie powiedziałbyś mi. Próbowałam wszystkiego, co mogłam, żebyś mnie tam wpuścił…” - dźgnęła palcem jego klatkę piersiową - „…a ty mnie nie wpuściłeś, a teraz, Ty, to mnie cholernie nie obchodzi. Możesz płynąć na fali wszystkiego, co cię kontroluje, ale nie ciągnij mnie w tę podróż.” - wyciągnęła rękę na bok - „Tam, będę tym, za co mi płacisz” - Potem wskazała na podłogę - „Tutaj byłoby dobrze, gdybyśmy byli wobec siebie uprzejmi, a ty żebyś nie dawał mi żadnej z tych bzdur o cipkach. I to wszystko, Ty. Dzisiaj śpię na kanapie i robię to, dopóki moje łóżko nie dotrze tutaj, a wtedy się tam przeniosę. Chciałeś porozmawiać, oto jest. Układam to. Nie lubisz tego, odzyskujesz swoje błyskotki, a ja odchodzę. Pomyśl o tym i ciesz się spaghetti, ja jadę na przejażdżkę.”

Potem odwróciła się, chwyciła klucze z wyspy i pobiegła po schodach.

Walker wpatrywał się w przestrzeń, w której widział ją po raz ostatni, i robił to przez długi czas, czekając, aż parzenie zniknie z jego gardła.

Zajęło to trochę czasu.

Potem zgasił palnik pod kuchenką, na której opiekał się chleb czosnkowy, poszedł na górę i wziął prysznic.

*****

Kiedy Lexie wróciła do domu za dziesięć jedenasta, Walker leżał płasko na kanapie, patrząc w telewizor.

Nie poruszył się, kiedy usłyszał, jak weszła.

Ale przemówił - „Ja biorę kanapę, ty bierzesz łóżko.”

Bez dźwięku, bez ruchu.

Następnie „Dobrze”.

Potem usłyszał, jak wchodzi po schodach.

Długo wpatrywał się w telewizor, nie widząc go. Potem podniósł ręce i potarł twarz. Potem wyłączył telewizor i próbował zasnąć.

Zajęło to trochę czasu.